AVENGERS ASSEMBLE!
In the cafeteria … after school.
ΤΟ ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΟ ΒΡΑΔΥ
Καθισμένος στην άκρη του σκουρόχρωμου καναπέ του, προσπαθούσε να φύγει… Όχι σωματικά αλλά με την ψυχή του, να κάνει ταξίδια…Τίποτα όμως δεν έπαιρνε πνοή… Όλα ακίνητα και βουβά, παρατηρούσαν μια αδιέξοδη πραγματικότητα. Αν είχε την πυγμή και τη δύναμη θα έπαιρνε το γυάλινο συντρίμμι της ζωής του και θα το θρυμμάτιζε μέχρι οι κόκκοι γυαλιού να γίνουν αόρατοι. Για άλλη μια φορά τα διλλήματα του μυαλού του πάλλονταν βίαια, σαν ανθρώπους που μάχονται αναμεταξύ τους και οι σκιές τους προβάλλονται εντυπωσιακές και γιγαντωμένες στον τοίχο. Ποιος από τους 2 εαυτούς του θα υπερίσχυε; Δεν γνώριζε…Το μόνο που επιτακτικά ζητούσε η ψυχή του ήταν η φυγή. Μακριά από τα στενάχωρα και παραμορφωμένα είδωλα του είναι του. Το ποδήλατο στον απέναντι ακριβώς τοίχο με το σιέλ περίβλημα, τα φώτα στο καλάθι του και όλο το ρομαντισμό πυροδοτούσε νέες σκέψεις .. Σκέψεις μακριά από τα αποδεκατισμένα όνειρα, τον αποπνικτικό βυθό του παρελθόντος και το διχασμένο παρόν. Το ποδήλατο ρουφούσε με μαγικό και ιδιότυπο τρόπο τους τυφώνες που στροβιλίζονταν μες το νου του και περιόριζαν την ύπαρξη του. Επιθυμούσε να αφήσει τα βαρίδια και τις έγνοιες του και να ζήσει πιο αλαφροΐσκιωτος . Να πάρει μια ανεμόσκαλα και καθώς τη σκαρφαλώνει να αποβάλλει ένα ένα τα σκοτάδια του μέχρι να φτάσει το φεγγάρι και να νιώσει…
by diri daoua
